Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΥΚΗΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Μετά από καιρό, το μικρό μου μηχανάκι με οδήγησε στη θάλασσα της Αλυκής. Πάρκαρα και περπάτησα ως την ακτογραμμή. Η θάλασσα τελείως ησυχασμένη, όμως τίποτα το όμορφο δεν είχε να δείξει. Τα νερά περικλεισμένα μέσα στους τεχνητούς πέτρινους βραχίονες ήσαν θολά σε ένα άρρωστο κίτρινο χτώμα, και ο ξέβαθος βυθός έμοιαζε φαλακρό τοπίο, χωρίς ένα βλαστημένο φύκι, χωρίς ένα μικροσκοπικό ψάρι μέσα να πλέει.
Η θάλασσα της Αλυκής στη Χλώρακα, έμοιαζε πεθαμένο τοπίο. Η άμμος στα ακρογιάλια κουβαλητός, βιομηχανοποιημένος και κατασκευασμένος από σπασμένες πέτρες.
Η θάλασσα της Αλυκής δεν έμοιαζε όπως παλιά όταν ο βυθός ήταν σπαρμένος με τεράστια χρυσοπράσινα φύκια που απαλά κυμάτιζαν από τα ρέματα, και τα ψάρια όλων των ειδών ανάμεσα τους έπλεαν, ενώ οι πεταλίνες και οι κοχλιοί βύζαναν πάνω στα βράχια. Η άμμος που ξεβραζόταν σε τόνους και σκέπαζε τα ακρογιάλια χάθηκε, έμεινε έξω από το βραχίονα που κάποιοι άνθρωποι έφτιαξαν για να λούζονται σε ήρεμα νερά.
Η θάλασσα της Αλυκής ξεράθηκε από χλωρίδα και η πανίδα χάθηκε. Τα απόβλητα που για χρόνια ρίχνονταν μέσα της, κατέστρεψαν ανεπανόρθωτα ότι μέσα στους αιώνες η φύση είχε δημιουργήσει.
Μετά από αγώνες τα απόβλητα σταμάτησαν να ρίχνονται μέσα στη θάλασσα, αλλά το κακό είχε πλέον συντελεστεί.

Στο βωμό του οικονομικού συμφέροντος, κάποια ανθρώπινα χέρια κατέστρεψαν ακόμα ένα όμορφο τοπίο της φύσης.

ΑΡΘΡΑ ΔΙΑΦΟΡΑ

ΜΕΡΕΣ ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ
Οι μέρες των Χριστουγέννων είναι για όλους ιδιαίτερες καθώς μας δίνουν την ευκαιρία με την εορταστική τους ατμόσφαιρα και τη μαγεία τους να ξεφύγουμε από την καθημερινότητά μας. Μας δίνουν την ευκαιρία να βρεθούμε  με αγαπημένους, να τους προσφέρουμε αγάπη, να ξεκουραστούμε και να χαρούμε σε ένα εορταστικό κλίμα.
Οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ταυτίζονται με χαρά και αγάπη.
Οι δρόμοι γεμίζουν φώτα, λαμπερά αστέρια, στολίδια, πολύχρωμες γιρλάντες και παντού ακούγονται εορταστικά τραγούδια.
Οι μέρες των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων, είναι μέρες μεγάλης χαράς για μικρούς και μεγάλους. Δώρα, κάλαντα, και πολύχρωμα φωτάκια. Παντού η χαρά και το κέφι των γιορταστικών ημερών…
Μα πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη πλευρά κρυμμένη και αθέατη. Άνθρωποι μονάχοι που ζούν ολομόναχοι, που και για αυτούς λάμπει το φωτεινό αστέρι των Χριστουγέννων, αλλά χωρίς να τους ζεσταίνει την καρδιά καθώς μέσα στην απέραντη μοναξιά τους δεν χωρεί άλλο συναίσθημα. Είναι εκείνοι που η ζωή τους πέταξε στην άκρη, τους στέρησε τα αγαπημένα πρόσωπα και έμειναν μονάχοι να διανύσουν το χρόνο τους  μέσα σε μια θλιβερή μοναξιά και απομόνωση.
Μονάχοι περιφέρονται στους δρόμους, μοναχοί παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Βουβοί, σοβαροί, στεναχωρημένοι και μόνοι, καταγίνονται με τις μοναχικές ασχολίες τους κατηφείς και μελαγχολικοί.
Και μες τις γιορτινές μέρες καταμόναχοι μέσα στους δρόμους καθώς γυρίζουν και βλέπουν παντού χαμόγελα και αγάπη, αυτοί μες στη μαύρη μοναξιά τους μένουν λυπημένοι και κατσουφιασμένοι χωρίς να μπορούν να την ξορκίσουν. Και νιώθουν αναγκασμένοι να ζουν μονάχοι με στην κακή τους μοίρα.
Και βιώνουν την αφόρητη μοναξιά που περιμένει στο τέλος της διαδρομής αυτούς που έζησαν τα χρόνια της νιότης, αυτούς που έχασαν τους αγαπημένους τους, αυτούς που εγκαταλείφθηκαν από όλους και έμειναν μόνοι καταδικασμένοι στη σκληρή τους μοναξιά και τη μιζέρια της απομόνωσης, βουτηγμενοι στη θλίψη και τη σιωπή.
Η οικογενειακή θαλπωρή, τα αγαπημένα πρόσωπα, οι φίλοι, ακόμα και οι γείτονες είναι η λύση ενάντια στη μοναξιά. Χαρά σε όσους μπορούν να χαίρονται αυτά τα αγαθά, αλλά και κατάρα σε όσους έτυχε να είναι μοναχοί είτε γιατι τους έτυχε η μοίρα, είτε γιατι εγκαταλείφθηκαν από τους δικούς τους.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Μέρες Χριστουγέννων και τα μαγαζιά γέμισαν κάθε λογής λιχουδιές για το στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού. Όπως κάθε χρόνο, και φέτος στολίστηκαν οι βιτρίνες για να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο να ψωνίσει, αφού έτσι συνηθίζεται τις γιορτινές τούτες μέρες. Γλυκά, φαγώσιμα και αλμυρά, κρεατικά και πουλερικά, αλλαντικά, λουκάνικα και ζαλατίνες, στοίβες ολόκληρες στοιβαγμένες γεμίζουν τα ράφια, γεμίζουν και τα μάτια των πελατών καλώντας τους να αγοράσουν.
Ήταν φορές παλιότερα που ο κόσμος ψώνιζε απεριόριστα χωρίς φειδώ και χωρίς περιορισμούς. Υπήρχαν δουλειές και όρεξη για δουλειά, υπήρχαν χρήματα, υπήρχε ευμάρεια. Όλοι περνούσαν καλά, ζούσαν οι κάτοικοι σε μια χώρα πλούσια που άφησε πίσω την φτώχεια, στα περασμένα χρόνια εκείνα πριν το ΄74.
Μα πάει καιρός και ήρθε καιρός, όλα άλλαξαν, οι άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, τα χρήματα τους και την ευμάρεια τους. Τώρα, όλα δυσκόλεψαν, η ανεργία χτύπησε κόκκινο και οι μισθοί μειώθηκαν. Οι πλούσιοι επτώχευσαν και έγιναν πληβείοι. Από τα ψηλά κατέβηκαν στα χαμηλά και με περίσκεψη πλέον, όσοι μπορούν να ψωνίσουν για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, θα ψωνίσουν υπό περιορισμούς.
Αφού λοιπόν οικονομικά δεν πάμε καλά, φέτος αντί για γαλοπούλες και γουρουνόπουλα, αρκετοί θα την βγάλουν με σουβλάκια και αντί γαλοπούλες θα ψωνίσουν κοτόπουλα. Αρκετοί ίσως να μην μπορέσουν ούτε αυτά τα λίγα να προμηθευτούν, γι αυτό όλοι πρέπει να αρκεστούμε στα λίγα και θα πρεπει να πούμε δόξασοι ο θεός.
Δόξασοι ο θεός λοιπον, δεν χάθηκε ο κόσμος να μη φάμε εδέσματα από παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες συνταγές, κάτι θα σκεφτούμε, κάτι θα βρούμε.
Αλλού ο κόσμος πεινάει, τα νοίκια τρέχουν, δουλειές δεν υπάρχουν και τα μεροκάματα συρρικνώθηκαν, και καλούμαστε όσοι δεν έχουμε πολλά, να αρκεστούμεν στα λίγα.
Παρ όλα αυτά όμως είναι Χριστούγεννα μέρες γιορτινές, και θα πρεπει να ξεχάσουμε για λίγο την μιζέρια και τη φτώχεια, και με αγάπη στις καρδιές να περάσουμε όπως μπορούμε τις χαρμόσυνες αυτές μέρες, έστω και με σφιχτό ζωνάρι. Στο κάτω κάτω ας θυμηθούμε τα παλιά, τα χρόνια που ήσαν δύσκολα, και ας καταλάβουμε ότι ο χρόνος έχει γυρίσματα, και ας προσπαθούμε πάντα όταν είμαστε σε θέση, να προνοούμε και για τις δύσκολες μέρες όπως είναι οι σημερινές.

ΑΓΑΠΗ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ
Πίσω από τα αστραφτερά φώτα που στολίζουν τους δρόμους και τις βιτρίνες των καταστημάτων, πίσω από τα λαμπερά περιτυλίγματα των δώρων, πίσω από την υπερβολή των εορτασμών και του άκρατου καταναλωτισμού, πίσω από όλα αυτά, υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα που κυριαρχεί στις απώτερες σκέψεις των ανθρώπων και τους γεμίζει με αγάπη και αγαλλίαση την καρδιά, ένα συναίσθημα που γεννιέται εκ του γεγονότος της γεννήσεως του Θεανθρώπου που κατακλύζει τις αισθήσεις όσων πραγματικώς πιστεύουν στο υπέρτατο γεγονός.
Το νόημα και το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι η αγάπη, το θεμέλιο όλων των χριστιανικών πράξεων, μια πνευματική κληρονομιά και παρακαταθήκη του Χριστού που γεννήθηκε στη γη,  που ο Θεός έγινε άνθρωπος και ο άνθρωπος θεός.
Ως εκ της Αγίας Τριάδας εκπορευόμρνος ο Υιός θεός, ενσαρκώθηκε και σταυρώθηκε στην προσπάθεια του να κυρήξει την αγάπη ώστε δι αυτής να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος.
Δια της αγάπης της θεσπέσιας αυτής αρετής που ως η κυριότερη ενέργεια του υψίστου προς τον άνθρωπο εμπεριέχει τα πάντα και δια της οποίας δύναται ο άνθρωπος να γνωρίσει το θέλημα του, να ενωθεί μαζί του κατά χάριν, και να μας χαρίσει μια νέα εν πνεύματι ζωή.
Δια της αγάπης που σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη είναι μεγαλύτερη ακόμη και από την πίστη και την ελπίδα καθώς είναι αποδεδειγμένο πως είναι συναίσθημα που επιφέρει διαρκή ευτυχία και που αποτελεί ζωοδοτική δύναμη και ισχυρό αντίδοτο σε κακές σκέψεις και πράξεις.
Δια της αγάπης που ως  συναίσθημα βοηθά στην επίλυση διαμαχών και διαφορών μεταξύ των ανθρώπων, γιατί τους κάνει να αισθάνονται τα λάθη τους και να συγχωρούν τα λάθη των άλλων.
Είναι μέρες εορτών, μέρες αγάπης που κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους και γενναιόδωρους, που τους κάνει να σκέφτονται όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και τους διπλανούς τους.
Με τη χαρά στις καρδιές τους που επέρχεται δια της πραγματικής αγάπης και που για να τη
νιώσει κάποιος πρέπει να την ζήσει, και για να την ζήσει πρέπει ο ίδιος να τη γυρέψει. Είναι απλό να συμβεί, αν θέλουμε να μας αγαπούν, ας αγαπήσουμε πρώτοι. Αν θέλουμε να μας προσέχουν ας τους προσέξουμε πρώτοι, αν θέλουμε να μας επαινούν ας τους επαινέσουμε πρώτοι.
Και ακόμα αν δεν θέλουμε να πληγωνόμαστε ή άλλοι να πληγώνουν εμάς,  τότε ούτε εμείς πρέπει να πληγώνουμε αυτούς και εαυτούς.
Αν αυτά τα ελάχιστα γίνονταν, σίγουρα ο κόσμος θα ήταν καλύτερος με πολλή χαρά και ευτυχία στων περισσοτέρων τις καρδιές…

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και οι περισσότεροι άνθρωποι στον τόπο μας δεν κινούνται στους γνώριμους ρυθμούς της προετοιμασίας για την υποδοχή τους. Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν ψωνίσει γιατί δεν έχουν εργασία και χρήματα, υπάρχουν και οι υπόλοιποι χαμηλόμισθοι που περιμένουν τον δέκατο τρίτο μισθό, το δώρο δηλαδή των Χριστουγέννων για να στολίσουν πλουσιότερα το τραπέζι τους, ένα δέκατο τρίτο όμως, που οι περισσότεροι πιστεύουν δεν θα λάβουν ξέροντας ότι τα ταμεία είναι άδεια.
Οι γιορτές έφτασαν, αλλά άφτιαχτα κι αστόλιστα παραμένουν τα περισσότερα έλατα σε σπίτια και πλατείες. Λιγότερα από άλλα χρόνια είναι τα πολύχρωμα φώτα και λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, και πολλοί οι δρόμοι που έμειναν σκοτεινιασμένοι χωρίς αστέρια και Αϊ Βασίληδες.
Τη φετινή χρονιά, κανείς μας στην Κυπρο δεν θα γιορτάσει όπως πριν. Λόγω ελλείψεως χρημάτων πολλοί δεν θα πάμε σε ρεβεγιόν, δεν θα φάμε μέχρι σκασμού, ούτε θα μεθύσουμε, ούτε θα ξεσαλώσουμε μέχρι πρωίας σε κάποια νυχτερινά κέντρα. Οι πιο πολλοί θα μαζευτούμε οικογενειακά, θα ακολουθήσουμε τα ήθη και έθιμα μας, θα ξαναγυρίσουμε ίσως στα χρόνια τα παλιά με τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, το σφάξιμο του χοίρου, το ψήσιμο των δικών μας ζαλατίνων και τόσων άλλων παρασκευασμάτων, εδεσμάτων και λιχουδιών που θα μας στοιχίσουν οικονομικότερα παρά να τα αγοράσουμε όπως συνηθίσαμε να κάνουμε τα τελευταια χρόνια.
Τα Χριστούγεννα λοιπόν που κατάντησαν μια καταναλωτική γιορτή, είναι καιρός ένεκα της οικονομικής κρίσης να αλλάξουν. Η σκέψη μας αντί να είναι στραμμένη στην υλική μας ευμάρεια, πρεπει να στραφεί στον συνάνθρωπο μας και στη γέννηση του Θεανθρώπου. Να στραφούμε πίσω στα χρόνια τα παλιά που οι προγονοί μας κυρίως στην ύπαιθρο, περίμεναν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα για να φάνε κρέας επειδή ζούσαν μέσα στη φτώχεια. Δεν είχαν χρήματα να ξοδέψουν,  όμως ένιωθαν ευτυχισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο.
Οι ημέρες των Χριστουγέννων προσφέρονται για περισυλλογή και προσευχή. Να ανανήψουμε πνευματικά, να αφήσουμε τον ατομικισμό και να δούμε τον πλησίον μας. Να σκεφτούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι πεινασμένοι και άστεγοι και ότι σε πολλά παιδιά ο Αϊ Βασίλης δεν φέρει δώρα.
Με τον άκρατο υλισμό που μας προέκυψε ένεκα της οικονομικής ευμάρειας που κυριάρχησε στον τόπο μας τα προηγούμενα χρόνια, ξεχάσαμε τον μικρό Χριστό που γεννήθηκε, αυτόν που γιορτάζουμε, αυτόν που ήρθε για να φέρει στον κόσμο την αγάπη. Φέτος όμως με την οικονομική κρίση να μας ταλαιπωρεί και να μας προειδοποιεί, είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τις προταιρεότητες μας.
Όταν λοιπόν τα ξημερώματα των Χριστουγέννων θα χτυπήσουν οι καμπάνες, ας οδηγήσουμε τα βήματά μας στην Εκκλησία, να λειτουργηθούμε και να ξεχάσουμε τα προβλήματα μας. Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης, ελπίδας και χαράς για όλους τους ανθρώπους. Ας ξεχάσουμε τα πάθη και τα μίση, ας αφήσουμε την καρδιά να μιλήσει με χαρά. Aς αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, έχουμε οι άνθρωποι ανάγκη αυτό το συναίσθημα.
Είναι Χριστούγεννα, είναι ημέρες αγάπης, ας κάνουμε μια νέα αρχή.

ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Αυτές τις γιορτινές μέρες οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι. Οι νέοι γιατί βλέπουν να υπονομεύεται το μέλλον τους, οι ηλικιωμένοι που με μια χαμηλή σύνταξη βιώνουν την ακρίβεια, οι άνεργοι που βιώνουν στο πετσί τους την οικονομική κρίση, και οι άνθρωποι ανήσυχοι δεν βλέπουν να έρχεται ένα καλύτερο αύριο. Είναι θυμωμένοι με το κράτος που δεν βρίσκει λύσεις, με τους πολιτικούς που δεν ενδιαφέρονται εκτός για τον εαυτό τους, με τους κρατούντες την εξουσία που παίζουν με την πίστη των απλών ανθρώπων και όσοι αβοήθητοι βιώνουν αυτές τις γιορτές έχοντας την αίσθηση ότι είναι εγκαταλειμμένοι από παντού, και που θα πρέπει να δώσουν μόνοι τους λύσεις στα συσσωρευμένα προβλήματά τους.
Μήπως ελπίσαμε σε λάθος πρόσωπα, σε λάθος συστήματα, σε λάθος ιδεολογίες; Μήπως τελικά όλοι αυτοί που μας πρόδωσαν ήταν από την φύση τους αδύναμοι να κάνουν κάτι καλύτερο; Μήπως αυτές είναι οι δυνατότητες των ανθρώπων και ήρθε πλέον η ώρα να εμπιστευθούμε επιτέλους τον Θεό που είναι πέρα από πρόσωπα, και σκοπιμότητες;
Ο Θεός είπε «γενηθήτω φως», και έπλασε τον πρώτο άνθρωπο, αυτόν που απέτυχε να εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που του έθεσε και διώχτηκε από τον παράδεισο. Και αναβίωσε έχθρα ανάμεσα στον διάβολο και την γυναίκα και ανάμεσα στους απογόνους του.
Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έστειλε τον Χριστό για να τον σώσει, είναι έτσι που γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Γεννήθηκε σε μια ταπεινή και φτωχική φάτνη, ένας βασιλιάς των βασιλιάδων που έζησε ζωή τεπεινή. Πέθανε με έναν σκληρό τρόπο ενώ από τον σταυρό του μαρτυρίου συγχώρησε αυτούς που τον σταύρωσαν. Και ύστερα αναστήθηκε, και από τότε εκατομμύρια άνθρωποι πίστεψαν σε αυτόν.
Την γέννηση του γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα ως ανάμνηση ενός γεγονότος το οποίο άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας.
Με παράδειγμα τον Χριστό, πολλοι άνθρωποι με την άγια ζωή τους νίκησαν τους πειρασμούς και έμειναν ανέγγιχτοι από τη διαφθορά. Σαν αυτους πρεπει και εμείς να ειρηνεύσουμε με τον Θεό, με τον εαυτό μας, και να κοιτάξουμε τους άλλους δίπλα μας, να πάρουμε και να δώσουμε αγάπη, γιατί έχουμε οι άνθρωποι ανάγκη αυτό το συναίσθημα.
Είναι Χριστούγεννα, είναι ήμερες αγάπης, ας κάνουμε μια νέα αρχή.

ΠΑΣΧΑ ΠΑΝΣΕΒΑΣΜΙΟΝ
Πάσχα κυρίου Πάσχα,  Πάσχα ιερόν, Πάσχα μέγα άμωμον, Πάσχα των πιστών.
Το Πάσχα είναι η λαμπρύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης, η πανηγυρικότερη, η γλυκύτερη. Δεμένη αρμονικά με την άνοιξη, με τη φύση στην καλύτερή της ώρα, με την περίτρανη νίκη που καταγάγει το κάλλος, η ζωή και το φως απέναντι στο σκοτάδι. Οταν η καμπάνα χτυπά τα μεσάνυχτα της νύχτας της Ανάστασης, σημαίνει ότι ο Χριστός που χτες σταυρώθηκε, σήμερα δοξάζεται και ζωοποιείται. Που χτες τον θάψαμε και τον κλάψαμε, σήμερα τον ψάλλουμε και τον δοξάζουμε.  Όταν οι ήχοι από τις καμπάνες σημαίνουν χαρούμενα, όταν διαχέονται ψηλά στον αέρα στον αστροφώτιστο ουρανό και φτάνουν στα πέρατα του κόσμου, όταν παίρνουν το χαρούμενο μήνυμα σ όλη την ανθρωπότητα, τότε οι άνθρωποι χαρούμενοι αγκαλιάζονται και χαίρονται διότι ο Χριστός ηγέρθη εκ του μνήματος και κατήργησε τον άδη. Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ. Ανέστη και χαίρουσιν άγγελοι. Τα χέρια με τα κεριά ψηλώνουν στον αέρα να δοξάσουσιν το θαύμα. Άμα ο χορός τελειώσει τον ψαλμό -και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος, οι άνθρωποι φωνάζουν -χρόνια πολλά, - Χριστός Ανέστη. - Αληθινός ο Κύριος…  Ύστερα αγκαλιάζονται, ασπάζονται, χαίρονται, αγαπιούνται και συνεχίζουν τις ευχές και τα φιλήματα, και ύστερα ένας ένας όλοι λέγουν καληνύχτα, ένα με ένα σβήνουν τα κεριά, το φως χάνεται, η νύχτα απλώνεται ξανά και σκεπάζει την πλατεία. Αλλά άσβεστο παραμένει το Άγιο φως στις καρδιές των πιστών, διότι ο Χριστός επάτησε τον θάνατο, και σ' αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη στους απέραντους αιώνες.

ΠΑΣΧΑ ΜΕΓΑ ΠΑΣΧΑ
"Μέρα Λαμπρή, μέρα γιορτή μέρα λουλουδιασμένη." Την Λαμπρή, τη νοιώθουμε στο άρωμα των λουλουδιών, στο ανοιξιάτικο το φως, στον αέρα που ερχεται από τη θάλασσα, και στο καταπράσινο της φύσης. Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τους Χριστιανούς. Ο Χριστός ενίκησε το θάνατο, και θανάτω, θάνατον πατήσας έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας και της αγάπης. Πάσχα στα αραμαϊκά σημαίνει Πέρασμα, ήταν εβραϊκή γιορτή σε ανάμνηση της εξόδου τους από την Αίγυπτο. Η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης την περίοδο της τουρκοκρατίας συμβόλιζε για τους Έλληνες την λύτρωσή τους από τον οθωμανικό ζυγό. Γι' αυτό όταν ήρθε η ώρα της ελευθερίας, οι επαναστατημένοι Έλληνες γιόρτασαν το Πάσχα σαν να ήταν αυτούς που ο Χριστός έβγαλε από τον Άδη. Οι ντουφεκιές και τα μπουρλότα που έριξαν τότε, με το πρώτο άκουσμα του Χριστός Ανέστη, είναι σοβαρός λόγος για να τα ακούμε και εμείς τώρα με κατανόηση.
Πάσχα είναι πάνω απ’ όλα η γεύση της Βασιλείας του Θεού, η φωνή του Ουρανού που έρχεται μέσα μας, όταν μεταλαμβάνουμε στην Θεία Λειτουργία. Τότε η ψυχή μας, έστω και για λίγο, μεταμορφώνεται, ηρεμεί, νιώθει κάτι από την συγγνώμη και την αγάπη που ανατέλλει μέσα από τον Τάφο. Τότε, νιώθουμε πως μ’ όλο τον κόσμο είμαστε αδέλφια, γιατί μετέχουμε του κοινού ποτηρίου της Ζωής. Πάσχα είναι η αλλαγή της ζωής μας, η ανάστασή μας από τα πάθη και τις κακίες που μας δέρνουν. Δεν αξίζει να λέμε ότι ήρθε το Πάσχα κι εμείς να μην είμαστε συμφιλιωμένοι με το Θεό, το συνάνθρωπο, το γείτονα, τον εαυτό μας, και να μην νιώθουμε πιο ελεύθεροι από τα δεσμά της κακίας και του θανάτου. Πάσχα άλλωστε είναι η συντριβή του έσχατου εχθρού της ανθρώπινης φύσης, που είναι ο θάνατος: Θανάτω θάνατον πατήσας…
Πάσχα είναι η αφορμή για ενότητα, ενότητα μεταξύ των λαών και των κοινωνιών. Δεν γίνεται να λέμε ότι γιορτάζουμε την Ανάσταση και ο πόλεμος και η διχόνοια να κυριαρχεί στις ψυχές μας. Δεν γίνεται να λέμε ότι πιστεύουμε στα μηνύματα του Χριστού και να επικαλούμαστε αυτή την ιδιότητα μας και να συντρίβουμε λαούς, υπολήψεις, συνειδήσεις, συνανθρώπους, πλησίον, αδελφούς μας. Δεν γίνεται να κάνουμε Πάσχα και να έχουμε κακία για τους άλλους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, ό,τι κι αν μας έχουν κάνει…

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
Από τη Δευτέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Χριστού και είναι αυτή η Μεγάλη μέρα αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ του μικρού υιού του Ιακώβ, γιατί η ιστορία του ομοιάζει με την δικήν του υιού του Θεού και αποτελεί προεικόνιση του Χριστού, καθώς και αυτός ως αγαπητός υιός του Πατέρα του φθονήθηκε από τους δικούς του ανθρώπους τους Ιουδαίους, και πουλήθηκε από τον Ιούδα τον μαθητή του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.
Ο Ιωσήφ ο μικρότερος υιός του Ιακώβ φθονήθηκε από τα αδέλφια του που τον έριξαν σ' ένα λάκκο και πληροφόρησαν τον πάτερα τους ότι τον κατασπάραξε ένα άγριο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν για τριάντα αργύρια στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου τον Πετεφρή.
Ως εύμορφο νέο τον ερωτεύθηκε η βασίλισσα, αλλά αυτός αρνούμενος να πράξει ανήθικα, αυτή τον κατηγόρησε στον βασιλέα πως επεχείρησε να την πλανέψει.
Ο Φαραώ πίστεψε τη σύζυγο του, και φυλάκισε τον Ιωσήφ. Κάποτε όμως ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο που του έκανε εντύπωση, γι αυτό ζήτησε να του το εξηγήσουν.
Με την πρόνοια του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να εξηγήσει ότι θα έλθουν στη χώρα χρόνια των επτά παχέων και επτά ισχνών αγελάδων.
Εντυπωσιασμένος ο Φαραώ τον διόρισε άρχοντα, όπου με σοφία διαχειρίστηκε την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό, μαζί και τα αδέρφια του που τα συγχώρεσε.
Έτσι λοιπόν, όπως ο Ιωσήφ πρώτος φθονήθηκε και προδόθηκε από τα αδέρφια του κατά την Παλαιά Διαθήκη, έτσι και ο Χριστός όταν κατέβηκε στη γη και ευεργέτησε με τη διδασκαλία του τους ανθρώπους, αυτοί τον πρόδωσαν και τον σταύρωσαν κατά την Καινή Διαθήκη.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ
Ενώ οι Φαρισαίοι ψάχνουν τρόπους να συλλάβουν τον Ιησού, αυτός συνεχίζει να διδάσκει πως «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξαστή ο υιός του ανθρώπου».
Στον Όρθρο διαβάζεται από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου η καταδίκη των Φαρισαίων.
Στην Ακολουθία συνεχίζεται η ανάγνωση από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου όπου γίνεται λόγος για το Τέλος. Γι’ αυτό μιλούν οι δύο παραβολές πουδιδάσκουν πως όποιος δεν προνοεί δια να είναι έτοιμος σε μια δυσκολία ή σε κάτι που προκύπτει αναπάντεχα, θα ζημιώσει και θα τιμωρηθεί για την ολιγωρία του. Όπως τον αποδημων που εμπιστεύτηκε τα τάλαντα του στους δούλους του για να τα διαχειριστούν, όπως επίσης αι μωραί παρθεναι που περίμεναν τον νυμφίο στο σκοτάδι.
Στη παραβολή των δέκα παρθένων πέντε εξ αυτών ήσαν φρόνιμοι και είχαν πάρει μαζί με τα λυχνάρια τους αρκετό λάδι, ενώ οι άλλες πέντε ήσαν μωραί που δεν εμερήμνησαν, και τα λυχνάρια τους έσβησαν και δεν έγιναν δεκτές στο γαμήλιο δείπνο. Στη παραβολή των ταλάντων μας διδάσκει να είμαστε εργατικοί και να καλλιεργούμε και να αυξάνουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα. Το βράδυ ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης όπου είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο, και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο, ενώ ψάλλεται ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή τροπάρια της θρησκευτικής υμνολογίας, το τροπάριο της Κασσιανής
Και η μέρα της σταύρωσης γρήγορα πλησιάζει. Είναι η Μεγλαη Τρίτη, και ο Χριστός είπε τις δύο παραβιλές:
Στη πρώτη παραβιλή  όταν το αφεντικό θα  έφευγε στα ξένα, παρέδωσε στους δούλους του τα υπάρχοντα του να τα διαχειριστούν μέχρι την επιστροφή του. Στον ένα έδωσε πέντε τάλαντα, στον άλλο δύο και στον άλλο ένα. Οι πρώτοι δυο φρόντισαν και δια της εργασίας των τα διπλασίασαν, ενώ ο τρίτος φοβούμενος τον θυμό του αφεντικού του αν έχανε ότι του εμπιστεύτηκε, έκρυψε το ένα τάλαντο βαθιά στο χώμα να μην το βρει κανένας κλέπτης.
Και ύστερα από καιρό όταν επέστρεψε ο κύριος τους και ζήτησε απόδοση λογαριασμών των υπαρχόντων του, εκείνος που πήρε πέντε τάλαντα του προσκόμισε άλλα πέντε, εκείνος που παρέλαβε δυο παρέδωσε τέσσερα, και ο τελευταίος παρέδωσε μόνο ένα.
Ευχαριστημένος ο κύριος με τους δύο πρώτους που φρόντισαν να μεγαλώσουν την περιουσία του τους έδωσε αμοιβή, ενώ στον τρίτο που δεν προνόησε να πράξει το αυτό, έδωσε τιμωρία.
Στη δεύτερη παραβολή πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές παρθένες περίμεναν το Νυμφίο να να παραλάβει τη νύφη. Οι φρόνιμες προνοησαν και φρόντισαν να πάρουν μαζί τους περίσσευμα λάδι για τις λυχνίες τους ώστε να έχουν να φωτίζουν. Όμως αι μωραί παρθένες, ένεκα της αργοπορίας του Νυμφίου αποκοιμήθηκαν, και όταν ακούστηκε η φωνή «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», τους ειχε τελειωσει το λαδι και δεν ειχαν άλλο, με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός νυμφώνος.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας, που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και άλειψε τα πόδια του με μύρο.
Η Πόρνη εν κλαυθμώ, ανεβόα οικτίρμον, εκμάσσουσα θερμώς, τους αχράντους σου πόδας, θριξί της κεφαλής αυτής, καιἐκ βάθους στενάζουσα. Μὴ απώσῃ με, μηδὲ βδελύξῃ Θεέ μου, αλλὰ δέξαι με, μετανοούσαν, και σώσον, ὡς μόνος φιλάνθρωπος.
Δύο μέρες πριν το Πάσχα, όταν ο Χριστός πήγαινε προς τα Ιεροσόλυμα και ενώ βρισκόταν στο σπίτι του Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα και άλειψε το κεφάλι Του με μύρο. Με δικαιολογία την ακριβή τιμή του αρώματος, οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας, καθώς γνώριζαν καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται η καλή της πράξη σε ολόκληρο την οικουμένη.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ
Τη Μεγάλη Πέμπτη  εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Χριστού με τους 12 Αποστόλους. Αυτή τη μέρα επιτελούμε ανάμνηση της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου, Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του και της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.
Εκείνο το βράδυ, πριν το δείπνο, ο Ιησούς βάζει νερό στο νιπτήρα και πλένει τα πόδια των Μαθητών Του θέλοντας τοιουτοτρόπως να καταδείξει την ταπεινότητα, λέγοντας ταυτοχρόνως,
 «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους». Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και πως ένας απ αυτούς θα τον προδώσει.
Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Ο Χριστός στη διάρκεια του δείπνου παρέδωσε στους μαθητές του το μυστήριο της θειας ευχαριστίας προσφέροντας τους άρτον και λέγοντας,
-Λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου
Και κρασί λέγοντας,
-Πίετε εξ αυτού πάντες τούτο γάρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον αμαρτιών,
Και τελειώνοντας τους είπε,
-τούτο ποιείτε εις την εμί ανάμνησην.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Η Μεγάλη Παρασκευή αποτελεί την πιο μεγάλη μέρα της Μεγάλης εβδομάδας. Είναι η μέρα της κορύφωσης του θείου δράματος με την αποκαθήλωση και την ταφή του Χριστού. Είναι μέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη, απόλυτης αργίας και νηστείας, όπου κορυφώνονται τα Πάθη και γίνεται η σταύρωση την αυτή μέρα.
Το πένθος είναι μεγάλο, γι αυτό οι νοικοκυρές δεν κάνουν δουλειές, ούτε και μαγειρεύουν. Παρά μόνο μαζί με τα παιδιά, μαζεύουν λουλούδια και πηγαίνουν στες εκκλησιές για να στολίσουν τον Επιτάφιο.
Και ύστερα αναπαριστούν τη ταφή του Χριστού όπου οι γυναίκες μοιρολογούν και κλαίνε, και προσκυνούν και αποτείουν φόρο τιμής στον σταυρωθέντα Χριστό, και ύστερα πάλι την ίδια μέρα τον αποκαθηλώνουν και τον τοποθετούν στον Επιτάφιο όπου  το βράδυ εν πομπή με εξαπτέρυγα τον περιφέρουν στες γειτονιές και στα σοκάκια σταματώντας στα σταυροδρόμια όπου ψάλλουν δεήσεις καθώς προστάζουν τα ιερά της εκκλησίας έθιμα. 

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Το Μεγάλο Σάββατο, οι πιστοί είναι έτοιμοι πλέον για το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης. Στις εκκλησίες ψάλλεται το "Ανάστα ο Θεός, " και οι πιστοί χτυπούν τους σκάμνους και τα μαύρα ρούχα που καλύπτουν τις εικόνες πέφτουν. Το Μεγάλο Σάββατο η Εκκλησία στην προσδοκία της Ανάστασης γιορτάζει την εις Άδου κάθοδον του Χριστού, όπου καλεί κοντά του τους δικαίους από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τους έσχατους ανθρώπους του Θεού, σε ένα παγκόσμιο προσκλητήριο σωτηρίας, για την αναδημιουργία του κόσμου και την ολοκλήρωση της ανθρωπότητας.
Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη θεωρείται το τελειωτικό χτύπημα κατά του θανάτου, γι αυτό η εκκλησία ψέλνει «Ότε κατήλθες πρός τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τόν άδην ενέκρωσας τη αστραπή της θεότητος”. Το πρωί του Μεγ. Σαββάτου ψέλνεται ο Ύμνος των Τριών Παίδων «Τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας», ενώ στο μέσον του ναού, έχει στηθεί το προσκυνητάρι όπου ο Χριστός νεκρός αναπαύεται. Και θα αναστηθεί τα μεσάνυχτα και θα ελευθερώσει από το φόβο του θανάτου όσους πιστεύουν.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα λοιπόν, όλα τα φώτα σβήνουν και πέφτει παντού σκοτάδι. Και τα μεσάνυχτα ο ιερέας ψάλλει το Δεύτε λάβετε φως, και μετά το ευαγγέλιο της Ανάστασης ψάλλει το Χριστός Ανέστη με τους κωδωνοκρούστες να χτυπούν τις καμπάνες χαρμόσυνα.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ
Στόχος τής μόρφωσης πρέπει να είναι πως ο μικρός μαθητής θα μάθει να αντιλαμβάνεται, να εννοεί, να αναρωτιέται, να ψάχνει, να θαυμάζει και να δημιουργεί από νεαρή ηλικία, καθώς τα πρώτα γράμματα και οι πρώτες διδαχές τον ακολουθούν και επηρεάζουν την επιθυμία του για περισσότερη γνώση στην υπόλοιπη του ζωή.
Οι διαδικασίες και οι αναζητήσεις μεθόδων για τη μετάδοση των γνώσεων οφείλονται σε όσους δασκάλους κατάφεραν να κινήσουν τον θαυμασμό και την περιέργεια των μαθητών τους. Γι αυτό η διαδικασία της εκπαίδευσης παίζει ιδιαίτερο και καθοριστικό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση και στη δημιουργία του χαρακτήρα των μικρών μαθητών, ιδιαίτερα όταν καταφέρνουν να τους προκαλούν την επιθυμία για περισσότερη μόρφωση και γνώση.
Όσοι λοιπόν δάσκαλοι γνωρίζουν ότι από την πνευματική ευχαρίστηση προκαλείται η όρεξη για μάθηση, προσπαθούν να διδάξουν δια της σκηνής και δια του έργου στην πράξη αντί μόνο της θεωρίας, εφόσον καλά γνωρίζουν τα καλύτερα αποτελέσματα με τον τρόπο αυτό. Γι αυτό όταν δάσκαλοι μαθαίνουν στους μικρούς μαθητές να εκφράζονται μέσα από κατάλληλες θεατρικές παραστάσεις, πολλές είναι οι γνώσεις που αποχτούν, καθώς έτσι ανοίγονται παράθυρα  πνευματικής ευχαρίστησης και κριτικής σκέψης.
Στις παραστάσεις και στα θέατρα λοιπόν, η τέχνη μεταδίδεται δια της υποκριτικής, της μουσικής και του χορού, με τρόπο που συμβάλλει στην προώθηση αυτής της θεωρίας.

Στο θέατρο της Χλώρακας τα τελευταια δυο χρόνια αυτή η διαδικασία συμβαίνει επί τακτικής βάσεως, εφόσον το θέατρο της κοινότητας ευρίσκεται εν πλήρη λειτουργία παρέχοντας όλες τις διευκολύνσεις σε όσους επιθυμούν να το χρησιμοποιήσουν για να αναδείξουν τις τέχνες και να προωθήσουν τη μάθηση μεταδίδοντας ταυτόχρονα τη ψυχαγωγία στο κοινό, καθώς καλά γνωρίζουν ότι τοιουτοτρόπως οι μικροί μαθητές προοδεύουν και αποχτούν τις πρώτες εκείνες γνώσεις που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον καλό χαρακτήρα στον υπόλοιπο τους βίο.

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ
Η υπάρχουσα ιστορία για την κοινότητα της Χλώρακας μέχρι πρότινος ήταν ελάχιστη, και αυτή τη μάθαμε κυρίως από γεροντότερους πού δυστυχώς δεν είχαν να πουν εκτός για την περίοδο που είχαν ζήσει, δηλαδή μόλις για τον περασμένο αιώνα. Από αρχαιολογικά ευρήματα γνωρίζουμε πως η περιοχή της Χλώρακας κατοικείται από την Ελληνιστική περίοδο, δηλαδή από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Με το όνομα Χλώρακα όμως, και τις ρίζες των σημερινών κατοίκων, η υπάρχουσα ιστορία, μας πηγαίνει πίσω μόλις 150 με 200 χρόνια.
Επίσης την εβρίσκομεν διεσπαρμένην σε μικρές σημειώσεις και αναφορές σε παλιά περιοδικά, αλλά κυρίως στο πρόσφατο βιβλίο του συγχωριανού μας Χρίστου Μαυρέση «Χλώρακα ιστορική και λαογραφική μελέτη» που σε μια αξιόλογη του προσπάθεια κατάφερε να καταγράψει όσα μπόρεσε να πληροφορηθεί από τους γηραιοτέρους κατοίκους καθώς και από τα ελάχιστα αρχεία και συγγράμματα που υπάρχουν.
Ο λόγιος Ιερώνυμος Περιστιάνης (1870 έως το 1931), έγραψε κάποια έργα με ιστορικό και αρχαιολογικό περιεχόμενο που συνέβαλαν στη μελέτη της ιστορίας της Κύπρου. Σε ένα από αυτά, με το γενικό τίτλο «Ιστορία των Ελληνικών γραμμάτων», το 1877 γράφει για τη Χλώρακα:
Προ της Αγγλικής Κατοχής δεν έλειτούργησε Κοινο­τικόν Σχολείον, άλλ' ούτε καί ιδιωτικόν κοινοτικόν τοιούτον, και ο λόγος είναι διότι ή κοινότης προ της Κατοχής ήτο πολύ μικρά.
Ό Σοφοκλής Χατζή Γεωργίου, έτών 65 ο δούς ημίν τας πληροφορίας, έμαθε τα Κοινά γράματα, ήτοι Παιδαγωγίαν, Οκτώηχον καί Απόστολον παρα τω αδελφω του Χριστοδούλω Χ' Γεωργίου φοιτών εν οικία του εν ηλικία 12 ετών, ήτοι τω 1877. Εν καιρώ γεωργικών εργασιών ηκολούθει τον διδάσκαλον εις τους αγρούς του και ο μαθητής καθήμενος εν τω μέσω του αγρού, ενω ό διδάσκαλος ησχολείτο, ανεγίγνωσκεν ή απεστήθιζε το μάθημα του και ό διδάσκαλος διώρθωνε τα λάθη του. Εφοίτησεν ούτω επί 4 - 5 έτη ότε και ηδύνατο να λέγη τον Απόστολον επ' εκκλησίας με το εκκλησιασηκον ύφος. Άλλοι μαθηταί δεν εφοίτησαν εις τον αδελφόν του. Δεν ενθυμείται άλλον να διδάξη εις σχολείον εν τω χωρίω του, αλλ' όσοι εγνώριζον τα Κοινά, έδίδασκον μόνον τους συγγενείς των.
Από αυτή τη μικρή αναφορά του Ιερώνυμου Περιστιάνη, καταλαβαίνουμε πως στις αρχές του 20ου αιώνα στη Χλώρακα όσο και στην υπόλοιπη επαρχία, τα πνευματικά και κοινωνικά πράγματα ήταν σε βαθμό ανυπαρξίας. Από αναφορές παλαιοτέρων γνωρίζουμε πώς οι μαθητές της Χλώρακας και της Έμπας φοιτούσαν σε ίδιο σχολείο, κάποτε στην Χλώρακα, κάποτε στην Έμπα. Στη Χλώρακα για αίθουσες τάξης οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν κατ αρχάς το καφενείο του Κώστα Ταπακούδη, και του Χαρή του Γιώρκα, ακόμα και την προέκταση που χαλάστηκε πρόσφατα, της εκκλησίας της Παναγίας της Χρυσοελεούσης.
Σε δημοσίευμα της η εφημερίδας «Πάφος» με ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 1921 γράφει,
«Η αμάθεια είναι εξαπλωμένη εις βαθμόν απίστευτον. Το 84% του πληθυσμού αγνοούσιν ανάγνωσιν και γραφήν και κατά φυσικήν συνέπεια και το έγκλημα ολοέν αυξάνει, ενώ η οικονομική καχεξία του τόπου έφτασεν εις το απροχώρητον».
Μέσα σ αυτή την ανυπαρξία της πνευματικής καλλιέργειας όμως, βλέπουμε ότι ορισμένοι πνευματικοί άνθρωποι ανασυγκροτήθηκαν και συνέβαλαν ώστε να αφυπνίσουν τους κατοίκους πνευματικά. Οι ιερείς κατ αρχάς και ύστερα οι δάσκαλοι, ίδρυσαν κατηχητικά, συλλόγους και σχολεία που βοηθούσαν κυρίως τους νέους να αποκτήσουν παιδεία και γνώσεις του κόσμου που τους περιέβαλλε.
Σε αυτή τη πνευματική ανάπτυξη συνέβαλαν κάποιοι χαρισματικοί γράφοντας τοιουτοτρόπως τη δική τους ιστορία. Με το λογοτεχνικό τους έργο το οποίο δημοσιοποιούσαν στις τότε εφημερίδες, άφησαν το στίγμα της εποχής εκείνης. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ήταν ο Άντης Περνάρης που διετέλεσε δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο της Χλώρακας και άφησε πνευματικό έργο γράφοντας κυρίως ποίηση. Λένε κάποιοι παλιοί χωριανοί, πως έγραψε επίσης την ιστορία της Χλώρακας την οποία δ εξέδωσε σε βιβλίο, αλλά που δυστυχώς όσο και να ερευνήσαμε, δεν κατορθώσαμε να ανακαλύψουμε.
Άλλοι άνθρωποι του πνεύματος που συνετέλεσαν στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης στη Χλώρακα είναι ορισμένοι χωριανοί που με όρεξη και μεράκι μπήκαν μπροστάρηδες δημιουργώντας συλλόγους και σωματεία με μοναδικό σκοπό την προώθηση της πνευματικότητας και την δημιουργία κουλτούρας στη σκέψη των νέων της κοινότητας. Στις σημερινές ημέρες έχουμε δει πολλά, έχουμε συνηθίσει πλέον να βλέπουμε να συμβαίνουν πράγματα πρωτοποριακά και να είναι η κοινότητα σχεδόν πάντα στην επικαιρότητα λόγο ανθρώπων που με την σπουδαιότητα τους δημιουργούν το όλο κλίμα. Την τότε δύσκολη εποχή αυτό ξεκίνησε να συμβαίνει στη Χλώρακα με τη δημιουργία του γυναικείου συλλόγου ΟΧΕΝ, και του «Επιμορφωτικού Συλλόγου» με σκοπό την προώθηση των γραμμάτων.
Ο Μιχάλης Μαχητής ήρθε από το Πολέμι και νυμφεύτηκε στη Χλώρακα. Κατοίκισε στη γνωστή γειτονιά της οδού Σταύρου Μιχαήλ 6, όπου εκεί άνοιξε καφενείο, και εκεί μεγάλωσε τα παιδιά του εκ των οποίων τρεις, οι Σταύρος, Γιώργος και Ευρύς, ξεχώρισαν. Σπούδασαν δάσκαλοι και ως μορφωμένοι πλέον άνθρωποι, σκέφτηκαν να ιδρύσουν ένα πολιτιστικό σύνδεσμο. Με τη βοήθεια ορισμένων άλλων προοδευτικών ανθρώπων και συγκεκριμένα τους Πετρή Γιωρκάτζη, Νίκολο Αδάμου, Αντώνη Μαυράντωνο, Ευστάθιο Ερωτοκρίτου και τα αδέλφια Νικόλα και Γεώργιο Λαππά, το 1938, ίδρυσαν τον Επιμορφωτικό σύλλογο Χλώρακας με σκοπό να επιμορφώσουν πνευματικά τους αγράμματους κατοίκους.
Πριν από την Αγγλική κατοχή (1878), στη Χλώρακα δεν υπήρχε σχολείο. Ξέρουμε πως τα λίγα γράμματα τα μάθαιναν από ιερείς μέσα σε αγρούς κατά τη διάρκεια γεωργικών εργασιών, και αργότερα από δασκάλους μέσα σε καφενεία και εκκλησίες.
Έως το 1930 το σχολείο ήταν μονοδιδάσκαλο, ενώ αξιοσημείωτη είναι η λειτουργία παρθεναγωγείου από το1926 έως το 1934 και το οποίον στεγαζόταν στο σπίτι του δασκάλου Χαράλαμπου Αζίνα καταξιωμένου δάσκαλου που υπηρέτησε επίσης ως ο πρώτος γραμματέας της ΣΠΕ Χλώρακας.
Το 1931 αποφασίστηκε να κτιστεί το πρώτο δημοτικό σχολείο. Κοντά στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου, αξιόλογοι μαστόροι που κατείχαν τη λαϊκή αρχιτεκτονική, έκτισαν ένα κτίριο υψηλής αρχιτεκτονικής τέχνης, με πελεκητή πέτρα και τσιμέντο, καθώς και κολώνες στην είσοδο, ενώ το δάπεδο το έφτιαξαν από στέρεο και ανθεκτικό σανίδι, το οποίον άντεξε στο χρόνο μέχρι και πρόσφατα. Είναι μέχρι σήμερα ένα κτίριο στολίδι, ένας ιερός χώρος μέσα στον οποίο διδαχτήκαν γράμματα και ακόμα συνεχίζουν να διδάσκονται, όλες οι γενεές εδώ και έναν αιώνα.
Ο πρωτομάστορας κτίστης της πέτρας και σχεδιαστής, ο λαϊκός τεχνίτης που διδάχτηκε την τέχνη της Αρχιτεκτονικής από φημισμένους άλλους μαστόρους στους οποίους μαθήτευσε από μικρό παιδί, ο Γεώργιος Χατζιούδης από τη Χλώρακα, ανέλαβε και περάτωσε το σχεδιασμό και το κτίσιμο του σημερινού σχολείου που στέκει ακόμα στερεό και λαμπερό στην είσοδο της κοινότητας.
Το παλιό σχολείο της Χλώρακας αποτελείται από 3 αίθουσες, ένα μικρό γραφείο δασκάλου και έναν ηλιακό που αποτελεί την είσοδο, και που εξωτερικά τον κοσμεί περιστύλιο με δωρικές κιονοστοιχίες, ενώ το εξωτερικό του δάπεδο είναι στρωμένο με περίτεχνα μάρμαρα, έχοντας για πρόσβαση επίσης μαρμάρινα σκαλοπάτια σε όλες τις μεριές του περιστυλίου. Αρχικά κτίστηκαν οι πρώτες δυο αίθουσες και ο ηλιακός με το μικρό γραφείο στη μέση τους, αλλά αργότερα κατά το 1952-΄53, προστέθηκε μια τρίτη αίθουσα, καθώς το χωριό μεγάλωσε και οι κάτοικοι πλήθυναν τόσο ώστε να χρειάζονται τρεις αίθουσες διδασκαλίας.
Το παλιό κτίριο του Δημοτικό σχολείου της Χλώρακας στη σημερινή του μορφή είναι ένα από τα λίγα δημόσια κτίρια του χωριού με μεγάλη σημασία στο πέρασμα των χρόνων, καθώς όμορφο που είναι, κουβαλά ιστορία δεκαετιών.
Σ αυτό μαθήτευσαν πολλές γενεές και ακόμα συνεχίζουν να φοιτούν τα μικρά παιδιά μας.
Πολλοί φημισμένοι δάσκαλοι επίσης από τη Χλώρακα φοίτησαν, αλλά και διδάξαν εδώ, όπως οι Σταύρος Μιχαήλ, Χαράλαμπος Αζίνας, Γεώργιος Ιωάννου, Γιώρκος Ταπακούδης, Χριστόδουλος Γ. Λαούρης,Ζαχαρίας Μιχαήλ, Χριστόδουλος Λεωνίδα, Ανδρέας Μαυρέσης, Αφρούλα Χ΄΄ Οικονόμου. Σταυρουλα Παύλου και ο λογοτέχνης ποιητής Νίκος Πενταράς.
Το παλιό δημοτικό σχολείο της Χλώρακας παραμένει ένα κτίριο στέρεο μέχρι τις μέρες μας, ένα ωραίο μνημείο του παρελθόντος, ομορφότερο από όλα τα άλλα, κτισμένο σ ένα ψηλό τόπο με απρόσκοπτη θέα τη θάλασσα που απλώνεται κάτω στο λόφο.

ΕΝΑΣ ΕΥΚΟΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ (μια πραγματική ιστορία)
Ήταν ένα καλό παιδάκι ίσαμε 27 χρονώ, με ένα μεγάλο δίπλωμα πανεπιστημίου κρεμασμένο πάνω στον τοίχο του γραφείου του. Όπως οι περισσότεροι επιστήμονες και αυτός στην ίδια μοίρα πάρεργος, και πτωχός. Αυτό όμως δεν σήμανε τίποτα για το νεαρόν παιδί, καθώς είχε πατέρα με μεγάλη σύνταξη και περιουσία που τον συντηρούσε. Ήταν φιλόδοξος και ήθελε να ξεχωρίζει από τους άλλους. Του άρεσε και η μεγαλοδειξια, γι αυτό έκτισε ένα μεγάλο σπίτι με κήπους και πισίνα, κάνοντας ένα μεγάλο δάνειο σε έναν καιρό που οι τράπεζες έδιναν αβέρτα δανικά με ψηλά επιτόκια.
Στο χωριό που γεννήθηκε δεν τον ήξερε κανείς. Καθώς ήταν ένας ματαιόδοξος νέος, δεν συναναστρεφόταν τους πτωχούς χωρικούς, ούτε σύχναζε στα καφενεία, αλλά ούτε και στην εκκλησία. Προτιμούσε στις εξόδους του να πηγαίνει στην διπλανή πολιτεία, σε χώρους διανοουμένων, αφού θεωρούσε τον εαυτό του έναν από αυτούς. Όμως ήταν λανθασμένη η ιδέα που είχε, γιατί δεν τύγχανε της εκτίμησης που θα επιθυμούσε, ούτε επιτυχία είχε στην ιδιωτική εργασία που εξασκούσε, καθώς φαίνεται δεν ήταν καλός επαγγελματίας.
Εν πάση περιπτώσει, μια μέρα η μάνα του μια χωρική και απλή νοικοκυρά που τον αγαπούσε πολύ και τον θαύμαζε περισσότερο, του έβαλε μια ιδέα στο μυαλό,
-γιε μου, του λέει, σε λίγο καιρό έχουμε εκλογές στο χωριό, και να βάλεις υποψηφιότητα. Θα δουλέψουμε πολύ από πόρτα σε πόρτα, και αν καταφέρεις να εκλεγείς, θα αποκτήσεις περισσότερη αξία, και από την αξιωματική θέση που θα καταλάβεις, θα λάβεις βοήθεια για ανέλιξη και προκοπή στη ζωή σου.
Έτσι έκαμαν λοιπόν, αλλά επειδή το νεαρόν παιδί ήταν υπερήφανος και εγωιστής, δεν πήγε από πόρτα σε πόρτα να ζητήσει κανένα ψήφο. Όμως η μητέρα του μια γυναίκα χωρίς ντροπικές αναστολές, χωρίς εγωισμούς και υπερηφάνειες καθώς ήταν μια ταπεινή γυναίκα, γύρισε όλα τα σπίτια του χωριού δυο και τρεις φορές ζητώντας να ψηφίσουν το γιο της. Μαζί της πάντα είχε μια μεγάλη σακούλα γεμάτη δώρα που έδινε στο κάθε σπίτι. Σίγουρα θα σκεφτείτε πως θα της στοίχισε πολλά χρήματα η προεκλογική της εκστρατεία. Όμως όχι, συνέβηκε ακριβώς το αντίθετο. Κρυφά την ώρα που έδυε ο ήλιος για να μην την βλέπει κανείς, επισκεπτόταν ένα κατάστημα που πουλούσε μεταχειρισμένα ρούχα ένα ευρώ το κομμάτι. Ήταν ρούχα από πεθαμένους που τα έδιναν δωρεάν στο charity κατάστημα. Ήταν ρούχα σχεδόν καινούργια, καθώς οι ιδιοκτήτες πέθαιναν και δεν προλάβαιναν να τα παλιώσουν.
Έτσι λοιπόν τοιουτοτρόπως δωροδόκησε τους χωριανούς με φθηνά δώρα του ενός ευρώ έκαστον μα που όλοι νόμιζαν πως άξιζαν ακριβά, και ο νεαρός υιός εξελέγει πανηγυρικά σε μια θέση την οποία εξεμεταλλεύθει καλώς, και εκ της θέσεως εξουσίας που απέκτησε, κατάφερε να κάμει μεγάλη πελατεία και να προκόψει στο επάγγελμα του.
Αυτή η εμπειρία του άρεσε, και σκεπτόταν πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να παρασύρει τους αφελείς χωρικούς και να αποσπάσει την ψήφο τους, αν και πριν, ουδείς τον γνώριζε.

Τελικό συμπέρασμα, όποιος θέλει να εκλεγεί μπορεί, φτάνει να γνωρίζει πως δεν χρειάζεται απόδειξη της αξίας του, παρά μόνο χωρίς ντροπή από πόρτα σε πόρτα με ένα δώρο υπό μάλης, να ζητά την ψήφο των πολιτών. 

ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΘΙΚΗ
Η δύναμη του λόγου των πολιτικών και των δημοσιογράφων δια μέσου των ΜΜΕ, συνδράμει με καταλυτικό ρόλο στον εγκλεισμό του πολίτη στην συνήθεια να συμφωνεί με ότι του παρουσιάζουν. Και αν ακόμη διαφωνεί, ο συνεχής βομβαρδισμός με ρητορείες, τον κάνει να στερείται πρωτοβουλίας αρνητικής ή ενεργητικής συμπεριφοράς. Είναι ένας είδος φοβικής προπαγάνδας που συνδράμει στον ραγιαδισμό μετατρέποντας τοιουτοτρόπως τη θετική σκέψη σε αρνητική. Μετατρέπει τους δέχτες  σε ουραγούς πολίτες χωρίς δική τους κριτική γνώμη, με αποτέλεσμα να πρεσβεύουν ηθικές αρχές ξένες προς τις δικές τους αξίες και την δική τους κουλτούρα.
Με τη συνεχή παρουσίαση και μετάδοση ειδήσεων και μηνημάτων με τρόπο που να προκαλούν ισχυρά συναισθήματα και εκμεταλλευόμενοι τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες του κοινού, καταφέρνουν να προϊδεάζουν θετικά ή αρνητικά τις θέσεις και απόψεις τους.
Οι πληροφορίες που δίνουν είναι τόσο μεθοδικά επεξεργασμένες που δύσκολα ο πολίτης μπορεί να βγάλει την ουσία τους.
Στηριζόμενοι σε μια φαινομενική ισορροπημένη ανάλυση των θεμάτων, και με αληθοφανή μηνύματα για να μην φαίνονται τα ψεύδη που προτάσσουν, απευθύνονται στο κοινό  όσο πιο συχνά γίνεται, ώστε μέσω της συνεχούς επανάληψης να γίνονται πιστευτοί και τοιουτοτρόπως να χειραγωγούν τη γνώμη τους.
Η συνεχής μονόδρομη πληροφόρηση και τα φοβικά διλήμματα που ενώπιον τους θέτουν, τους συγχύζουν και τους καθιστούν επιρρεπείς στο δικό τους λόγο.
Η συνεχής μετάδοση του λόγου εν χορώ και επί μακρόν, ενσπείρουν την αμφιβολία τι είναι σωστό και τι λάθος, εμφυτεύουν την ανησυχία και το φόβο και δημιουργούν διλήμματα στις σκέψεις τους. Τους καθιστούν ευάλωτους να δέχονται τα δικά τους μηνύματα, και τους μετατρέπουν σε ελεγχόμενες μάζες λαού που εύκολα καθοδηγούνται.
Αυτό το καταλαβαίνουμε  κάθε φορά που γίνονται εκλογές. Ενώ επί μακρού καιρού και εκ της συμπεριφοράς των πολιτικών δημιουργείται η απαξίωση από τους πολίτες, και ενώ στη σκέψη των ψηφοφόρων αποτελεί πεποίθηση  πως το πολιτικό σύστημα και η κομματοκρατία διαμόρφωσαν συνθήκες ανάπτυξης διεφθαρμένων πολιτικών που συνέδραμαν στην παραγωγή ανήθικης εξουσίας, εντούτοις κάθε φορά την ώρα της κρίσης, τους παρακολουθούμε να παρασύρονται και να έχουν διλήμματα, και η πρότερη τους γνώμη ευκόλως να μεταλλάσσεται.

Η προπαγάνδα λοιπόν, είναι τέχνη που χρησιμοποιείται για την ποδηγέτηση της κοινής γνώμης ώστε να εγκρίνει τις μεθόδους εκείνες των διαφόρων κέντρων εξουσίας. Είναι το σπουδαιότερο όπλο για την απόκτηση και τη διατήρηση πολιτικής δύναμης στα χέρια εκείνων που ξέρουν να τη χρησιμοποιούν.

Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Η χειραγώγηση των πολιτών μέσω των ΜΜΕ με τη συστηματική πλύση εγκεφάλου της πλειοψηφίας των ανθρώπων, μέσω των θρησκειών και της εκπαίδευσης, ακόμα και με υποβολή ματαιόδοξων σκέψεων για δόξα και εμπορικά συμφέροντα, τα κέντρα επιχειρήσεων που κυβερνούν τον κόσμο κατάφεραν να ελέγξουν τις κοινωνίες των ανθρώπων ομαδικά και ξεχωριστά, ανάλογα με τις εκάστοτε συγκυρίες.
Αντί οι διάφορες κοινωνίες των λαών μέσω των πολιτιστικών δομών τους και της μόρφωσης τους να μπορούν να σκέφτονται ορθολογιστικά και να αντιδρούν μεσω της σωστής ενημέρωσης ώστε να μην επιτρέπουν στους τυχοδιώκτες να αναρριχώνται στην εξουσία, αντί τα πανεπιστήμια που είναι κύτταρα παραγωγής και μετάδοσης της γνώσης  στον πολιτισμό και στην πολιτική να είναι παραδείγματα και καθοδηγητές, βλέπουμε να συμβαίνει το αντίθετο. Οι θεσμοί έχουν πέσει σε μια βαθιά κρίση και αντί να παράγουν ελευθέρους ανθρώπους, παράγουν υποτακτικούς.
Οι εταιρείες ντόπιες και πολυεθνικές θέλουν πολίτες υπάκουους και υποταγμένους που να πιστεύουν ότι η επιβίωση τους και η οικονομική πρόοδος τους εξαρτάται ολοκληρωτικά από αυτές, ώστε πάντα να είναι υποτακτικοί και να μην υπάρχει περίπτωση να σκεφτούν προοδευτικά και δημιουργικά για ίδιον πραγματικά όφελος.
Αν οι απλοί πολίτες είχαν σωστή κρίση και σκέφτονταν ορθολογιστικά, το πρώτο που θα έκαναν δια της νομίμου οδού, δια της ψήφου των, θα ήταν να αλλάξουν όλους αυτούς που τους κυβερνούν, όλους τους πολιτικούς που είναι υπόλογοι στα μεγάλα συμφέροντα, που τους χειραγώγησαν και τους εξανάγκασαν να ποδηγετούν το λαό ώστε να εργάζονται για το μεγάλο κεφαλαίο.
Αντί αυτού κατάφεραν να κάμουν τους ανθρώπους στα δύσκολα να αντιδρούν δια των διαδηλώσεων και μετατρεπόμενοι σε όχλο να καταφεύγουν στη βία και να ευρίσκονται αντιμέτωποι με το νόμο έτσι που να χάνουν και τα δίκαια τους.
Και από πάνω στις ώρες της κρίσης δημιουργούν καταστάσεις που με τη βοήθεια των ΜΜΕ αποσπούν όλο το ενδιαφέρον των πολιτών ώστε να μην υπάρχει χρόνος ενασχόλησης τους με πράγματα που μπορούν να βελτιώσουν την ζωή τους, ούτε καν να προβληματιστούν και να συνηδιτοποιήσουν ότι αποσκοπούν στο να τρώνε τον χρόνο τους και να τους απασχολούν με άσχετα πράγμα που δεν τους αφορούν, δεν τους διδάσκουν κάτι χρήσιμο για το πως θα βελτιώσουν την ζωή τους, την εργασία τους, τις αναμεταξύ τους σχέσεις και την καλύτερη συναλλαγή τους, παρά μόνο μέσω των ΜΜΕ τα οποία ελέγχουν, θέλουν τους ανθρώπους φοβισμένους, υποτακτικούς και χειραγωγημένους.

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ
Ο απλός λαός έχει μάθει πως ζωή χωρίς ρουσφέτι δεν γίνεται. Του έχει γίνει βίωμα, το πιστεύει και το γυρεύει. Φυσικά παραδέχεται πως είναι λάθος, όταν όμως το ζητούν άλλοι. Όταν διενεργείται για τον ίδιο το δικαιολογεί ως κληροδότημα των προγόνων του.
Ναι, εδώ θέλω να καταλήξω στους προγόνους μας, που για χιλιάδες χρόνια ως ανελεύθεροι και υποταγμένοι έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι και να παρακαλούν για το αυτονόητο. Κατάφεραν να εμπεδώσουν το ρουσφέτι ως επίτευγμα, κατάφεραν να το αναγάγουν ως πρώτιστη ανάγκη για την καλυτέρευση της ζωής του. Ενσωματώθηκε στο DNA του καθενός και υποβόηθησε τα μέγιστα στη χαλάρωση των αντιστάσεων. Πίστεψε ο πολίτης πως με τη δουλικότητα και το προσκύνημα επιτυγχάνει το στόχο του. Αυτό συνέβαινε παντοτινά, και μια λογική εξήγηση, είναι η καταπίεση και ο εξαναγκασμός που δέχονταν οι Ελληνικοί πληθυσμοί από τους αιώνιους κατακτητές της νήσου. Όμως τώρα, γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν έχουμε κατακτητές να μας εξαναγκάζουν να τους προσκυνούμε. Αντί λοιπόν αυτούς, τώρα ο Έλληνας εκλιπαρεί το κάθε κόμμα και τον κάθε βουλευτή ή πολιτικάντη για ρουσφέτι. Για οποιοδήποτε ρουσφέτι. Για μια απλή θέση εργασίας, για ιατρική περίθαλψη, ακόμα και για έκδοση κυβερνητικών πιστοποιητικών.
Συνήθισε να ζητά ρουσφέτια και μετά να κατηγορεί την κοινωνία και τα κόμματα, για την αδικία που υπάρχει. Αρέσκεται να ρίχνει τις ευθύνες στους πολιτικούς και σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του, χωρίς να παραδέχεται πως έμμεσα αυτός ευθύνεται που τους υποστηρίζει και τους αναδεικνύει στις θέσεις τους. Φτάνει να επιτύχει το συμφέρον του, και δεν ενδιαφέρεται αν το έχει αποκτήσει εις βάρος άλλων, χωρίς να νοιάζεται για την αδικία και τα αίσχη που συμβαίνουν στους διπλανούς του.
Είναι ραγιάς γιατί με ένα ξεροκόμματο που του προσφέρουν, δεν αντιδρά στις αδικίες γύρω του. Γιατί βλέπει τη χώρα του να πτωχεύει κυρίως ένεκα του ρουσφετιού, και ακόμα επιμένει να το αποζητά. Γιατί αποποιείται τις δικές του ευθύνες και τις ρίχνει στους πολιτικούς.
Είναι ραγιάς γιατί για το δικό του καλό, καταπατά κάθε έννοια δικαίου, αξιοκρατίας και ισονομίας έναντι των άλλων.
Οι διάφοροι κατακτητές βρήκαν ένα εύκολο τρόπο για να έχουν τους υπόδουλους Έλληνες υπάκουους. Τους έδιναν ψίχουλα δια του ρουσφετιού, έτσι που τους έκαναν να πιστεύουν ότι παραμένοντας ήσυχοι, είχαν «μέσον». Έτσι με τον καιρό εκπαίδευσαν τους πολίτες να είναι υπάκουοι και φρόνιμοι Ραγιάδες. Και έμαθαν οι ραγιάδες Έλληνες, με ένα ξεροκόμματο να αποδέχονται τη σκλαβιά και τη μιζέρια.
Το κύριο ερώτημα όμως ακόμα παραμένει. Πως ύστερα από 55 χρόνια ελευθερίας και δημοκρατίας, ισχύει το ίδιο; Πως ακόμα ο Κυπριακός λαός μετά τη μεγάλη οικονομική πτώχευση μένει σιωπηλός χωρίς αντίδραση; Πως ακόμα ψηφίζει τους ίδιους, αυτούς που ονομαστικά προκάλεσαν τόση μεγάλη καταστροφή;  
Η απάντηση είναι εύκολη. Όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί, όλοι οι βουλευτές και οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι που τους βοηθούν, καλά γνωρίζουν πόσο ευάλωτος είναι ο λαός στο ρουσφέτι, και πόσο εύκολα παρασύρεται με αυτό, ώστε με υποσχέσεις και ψίχουλα που τους δίνουν, τους έχουν ραγιάδες γονατισμένους να τους εκλιπαρούν, να τους υποστηρίζουν και να τους ψηφίζουν.

Δυστυχώς, αυτή είναι η μοίρα αυτού του λαού και το μέλλον του προδιαγεγραμμένο.

ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως η τηλεόραση επηρεάζουν σχεδόν απόλυτα τους περισσότερους ανθρώπους, την εξέλιξη της κοινωνίας και τη διαμόρφωση της πολιτικής ζωής.
Οι πολλές σαπουνόπερες και τα ανούσια σήριαλ με τα οποία οι τηλεοράσεις βομβαρδίζουν καθημερινώς τους τηλεθεατές, συντείνουν να δημιουργούν πολίτες κουρδισμένους που σκέπτονται λιγότερο και αγοράζουν περισσότερο. Ομαδοποιούν τους ανθρώπους και τους καθιστούν μιμητές και τηλεοπτικούς ακόλουθους χωρίς πνευματικές αντιστάσεις για αντίδραση και δράση.
Η φιλοσοφία των ΜΜΕ είναι ότι όσο οι άνθρωποι γίνονται αγέλες και μάζες, τόσο ευκολότερα αγοράζουν τα προϊόντα που τους πλασάρουν, και ευχερέστερα περνούν σε αυτούς τα πολιτικά, ιδεολογικά και καταναλωτικά μηνύματά τους. Οι παρουσιαστές των ειδήσεων με τον έντεχνο τρόπο παρουσίασης της επικαιρότητας, παίζουν σημαίνοντα ρόλο στον επηρεασμό και στο χειρισμό της κοινής γνώμης, αν και δεν είναι εκείνοι που επιλέγουν και ιεραρχούν τις ειδήσεις. Οι άνθρωποι αυτοί αν και είναι έμπειροι δημοσιογράφοι με μεγάλη θητεία στον γραπτό τύπο οι περισσότεροι, παρουσιάζουν τις πληροφορίες που πήραν σε πακέτο από το ειδησεογραφικό τμήμα ώστε τοιουτοτρόπως να βγαίνουν στη δημοσιότητα ότι μόνο οι καναλάρχες επιθυμούν και διατάζουν.
Τα πάντα είναι γραμμένα και ελεγχόμενα ώστε να ευνοούνται οι ημέτεροι χρηματοδότες πολιτικοί και επιχειρηματίες.
Για να συναρπάσει και να προϊδεάσει το κοινό του ο παρουσιαστής, αρχίζει την εκπομπή του με σειρά εντυπωσιακών φράσεων, σαν να διαβάζει τίτλους από την πρώτη σελίδα εφημερίδας. Με λίγες φράσεις δίνει το πανόραμα της ειδησεογραφίας που θέλει να προτάξει και ακολούθως με το βλέμμα, τις χειρονομίες, την έκφραση του προσώπου, και τον τόνο της φωνής του, όσα λέγει τα εμπεδώνει στη σκέψη των ακροατών που ανυποψίαστοι για την αλήθεια ή το ψέμα, τα παίρνουν σαν δεδομένα και αληθή.
Είναι εκφωνητές των ειδήσεων κατάλληλα εκπαιδευμένοι με ταλέντο και ταπεραμέντο που με επιδεξιότητα γλιστρούν πίσω από γεγονότα που δεν επιθυμούν και τα επισκιάζουν, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζουν και επιδεικνύον όσα αυτοί επιθυμούν. Δια της προσωπικότητας τους προσπαθούν να δημιουργούν δεσμούς φιλικούς με το ακροατήριό τους ώστε με εμπιστοσύνη να τους ακούουν. Προσπαθούν να είναι συζητήσιμοι και ανεπίσημοι. Μιλούν πράα και φιλικά, χρησιμοποιούν ενεργητική φωνή, χρόνο ενεστώτα, απλή σύνταξη, και τρέχουσα γλώσσα. Αποφεύγουν τους ιδιωματισμούς και προσπαθούν να μην φαίνονται εξυπνότεροι από τους καλεσμένους τους, διότι όσοι το παίζουν εξυπνότεροι, εντυπωσιάζουν κατ αρχάς, αλλά η διάρκεια της επιτυχίας του έχει σύντομη λήξη.
Την άμεση αυτή ενημέρωση λοιπόν, και την εξάρτηση που τοιουτοτρόπως δημιουργούν στους ακροατές, οι καναλάρχες τελικά την χρησιμοποιούν ως βήμα ελέγχου της εξουσίας και της κοινωνίας κατ επέκταση.

ΝΕΠΟΤΙΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Νεποτισμός είναι ο διορισμός και η παραχώρηση θέσεων και αξιωμάτων σε «δικούς ανθρώπους», είναι δηλαδή η εκμετάλλευση από κάποιον του αξιώματος και της θέσης που κατέχει για να προωθήσει συγγενικά ή άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του σε θέσεις κι αξιώματα χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια.
Είναι η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που δίνει σε κάποιον η εξουσία και η θέση που κατέχει για να εξασφαλίσει σε ημέτερους αξιώματα και δημόσιες θέσεις.
Είναι οι σκανδαλώδεις ενέργειες των πολιτικών παραγόντων που εξαγοράζοντας τα ΜΜΕ, καταφέρνουν να πρωταγωνιστούν στην πολιτική και οικονομική ζωή ελέγχοντας τους μηχανισμούς της εξουσίας.
Είναι ένα διαχρονικό πολιτικό φαινόμενο το οποίο έχει κοινωνικό αντίχτυπο με αρνητικές και όχι θετικές, εποικοδομητικές ή δημιουργικές επιπτώσεις.
Τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, είναι γενικά παραδεκτό ότι επέτρεψαν ή και δίδαξαν οι εκάστοτε πολιτικοί που κυβέρνησαν τη χώρα που θέλοντας να συντηρήσουν την κομματοκρατία τους, κυβέρνησαν με νεποτισμό επιβάλλοντας λίστες διορισμών σε όλους τους τομείς.
Μη λαμβάνοντας υπ όψη τη θεμελιώδη αρχή ότι ένα σύστημα παράγει αποτέλεσμα ανάλογα από την ποιότητα των στελεχών του, προχώρησαν με Νεποτισμό εκμεταλλευόμενοι των αξιωμάτων τους στο διορισμό και στη παραχώρηση θέσεων σε «δικούς τους ανθρώπους» χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια.
Με τους «δικούς ανθρώπους» να διορίζονται από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα στις ηγετικές θέσεις του κράτους, στις οικονομικές μονάδες, και στις κοινωνικές οργανώσεις, δημιούργησαν μια προνομιούχα ηγετική πολιτική και κοινωνική τάξη που κατέχοντας θέσεις κλειδιά στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό, με την πρακτική του πολιτικού αποκλεισμού των ανεπιθύμητων, διολίσθησαν την πολιτική εκτρέφοντας πολιτικούς της μίζας και μετατρέποντας τους σε ανθρώπους της κλίκας και της διαπλοκής, διέφθειραν τα πάντα και επέτρεψαν σε εξωθεσμικούς παράγοντες να επέμβουν στην διακυβέρνηση καταπατώντας πλήρως τους Δημοκρατικούς θεσμούς και επιφέροντας με τον καιρό, την απόλυτη σήψη και την ηθική παρακμή.
Είναι δηλαδή ο Νεποτισμός ένα κοινωνικό και πολιτικό διαχρονικό φαινόμενο που ευνοεί την κατάληψη των θέσεων άσκησης εξουσίας από ημέτερους χωρίς προσόντα αντί των άξιων και κατάλληλων, με αποτέλεσμα την αναξιοκρατία, τη ρουσφετολογία, την καταρράκωση κάθε ηθικής αξίας και την κατάλυση της Δημοκρατίας.

Για τη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία ευρίσκεται ο τόπος μας, την περισσότερη ευθύνη φέρουν οι τράπεζες που την προκάλεσαν, καθώς και οι πολιτικοί που τις στήριξαν και συνεχίζουν να τις στηρίζουν εις βάρος των πολιτών.
Εξίσου όμως ευθύνη φέρουν και οι δημοσιογράφοι που ως τέταρτη εξουσία που ήσαν επιφορτισμένοι στην αληθή πληροφόρηση του κοινού, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν φανέρωσαν τους ενόχους ούτε τους έκριναν, αλλά ούτε και τους κατέκριναν. Αντίθετα, προβάλλοντας τους μεν πολιτικούς και εγκωμιάζοντάς τους υπέρμετρα, τους βοήθησαν, ενώ τους κλέφτες τραπεζίτες τους άφησαν στο απυρόβλητο, καθώς πολλοί είχαν χρηματιστεί ή και συνεργαστεί με τα αφεντικά των μεγάλων εκδοτικών οίκων προς χάρην της διαφημιστικής πίττας.
Οι δημοσιογράφοι ασκούν ιερό λειτούργημα και πρέπει να είναι πολύ προσεχτικοί, διότι από τον τρόπο που πληροφορούν και από το μέτρο της αμεροληψίας που παρουσιάζουν τα γεγονότα και τα θέματα, δύνανται να κατευθύνουν ιδεοληπτικά και πολιτικά τους πολίτες. Είναι μια ευθύνη ίσως μεγαλύτερη από των ακαδημαϊκών, διότι διά της κριτικής τους επηρεάζουν την κοινή γνώμη και κατ' επέκταση τις αποφάσεις της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, καθιστώντας έτσι τους εαυτούς τους ως πραγματική τέταρτη εξουσία.
Δυστυχώς όμως παρακολουθούμε πολλούς από αυτούς να έχουν καταντήσει κατευθυνόμενοι και συνένοχοι του παγκόσμιου κεφαλαίου και των μεγάλων συμφερόντων που καταδυναστεύουν την ανθρωπότητα.
Κατάντησαν σήμερα δυστυχώς οι δημοσιογράφοι να θεωρούνται εξ ίσου μεγάλοι υπαίτιοι για τη σημερινή κρίση, γιατί στην πλειοψηφία τους διά της γραφής τους όχι μόνο δεν υποστήριξαν και δεν βοήθησαν στη βελτίωση των θεσμών, αλλά υπέθαλψαν το λαϊκισμό και δεν αντιτάχθηκαν ούτε πολέμησαν τις κακές εκείνες συμπεριφορές των κρατούντων, με αποτέλεσμα η σιωπή τους να επιτρέψει στους μιζαδόρους πολιτικούς, στους μπαγαπόντες τραπεζίτες και στους ξεπουλημένους δημόσιους υπαλλήλους, να κατασπαράξουν τον εθνικό μας πλούτο και να επιφέρουν τη σημερινή καταστροφή.
Οι εκδότες και δημοσιογράφοι υπηρέτες των οικονομικών συμφερόντων και της διαπλοκής, που προσδοκώντας ευνοϊκή μεταχείριση από την εξουσία και προσωπικό οικονομικό όφελος από τους τραπεζίτες και τους επιχειρηματίες, όλοι οι γνωστοί που παρελαύνουν στις συγκεντρώσεις και δεξιώσεις ίδιοι και αυτοί, ως άθλιοι κονδυλοφόροι, παρουσιάστηκαν σαν οι ειδικοί που με τις αναλύσεις και τα σχόλιά τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πλέκοντας με εγκώμια τους πολιτικούς εκείνους που με την ανάδειξή τους θα τους επέφεραν κέρδη, ως αιώνιοι συμφεροντολόγοι κατάφεραν και χειραγώγησαν και έσυραν την κοινή γνώμη στην κατεύθυνση που εκείνοι ήθελαν.
Οι γνωστοί εκείνοι μεγάλοι δημοσιογράφοι που δεν είδαν ούτε άκουσαν τον πόνο και τη δυστυχία των χιλιάδων δυσπραγούντων πολιτών, εκείνοι που αποσιώπησαν τα σκάνδαλα για να προστατεύσουν τους προστάτες τους με αποτέλεσμα να δράσουν ανενόχλητοι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που περιφέρονται στα πολιτικά γραφεία με σκοπό να έχουν την εύνοια της εξουσίας, εκείνοι κατά τη γνώμη μου φέρουν εξίσου μεγάλη ευθύνη.
 

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΝΕΟΥΣ, ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΕΣ ΜΑΝΕΣ
Γραμμένο για τους νέους που χάνουν τη ζωή τους σε δυστηχήματα στους δρόμους όλο και περισσότεροι κάθε χρόνο.
Ήταν παιδιά τη μια στιγμή ζωντανά, την άλλη πεθαμένα, σκοτωμένα, αδικοχαμένα. Μόλις λίγο πριν, χαρούμενα κουβέντιαζαν για τα μεγάλα όνειρα της μικρής ζωής τους. Εκείνο το βράδυ θα  πήγαιναν βόλτα, πήγαν, μα δεν γύρισαν.
Και άφησαν τις χαροκαμένες μανάδες τους να κλαίνε αβάσταχτα, και να νιώθουν τον πόνο και σήμερα και αύριο και πάντα, έναν πόνο που θα τρώει τα σωθικά τους για όλη την υπόλοιπη μαύρη ζωή που θα τους μείνει.
Και στο κοιμητήριο κάθε σούρουπο γυναίκες, θυγατέρες, αδελφές, γιαγιάδες, αλλά κυρίως χαροκαμένες μανάδες, μαυροφορεμένες ανάβουν τα καντήλια, κλαίνε τον καημό τους και προσπαθούν να  ξαλαφρώσουν την ψυχή τους.
Το χρώμα του θανάτου που έχει απλωθεί παντού και τα μοιρολόγια που λένε θυμωμένες για το Χάρο που πήρε τα παιδιά τους, συνθέτουν μαύρο και άραχνο πονεμένο σκηνικό, εφιάλτη τρομερό που φέρνει βαθιά στις καρδιές τους έναν πόνο φοβερό, βαθύ και αδιάκοπο που αλαφιάζει το νού και κόβει την ανάσα.…
Και λέμε στους υπόλοιπους νέους που είναι ακόμα ζωντανοί, δέστε αυτές τις μάνες. Ο θάνατος είναι στιγμιαίος, έρχεται φεύγει, και γι αυτόν που φεύγει δεν μένει τίποτα. Ούτε πόνος, ούτε μαράζι. Ο πόνος ο μεγάλος ο αφόρητος και ο αβάσταχτος, είναι γι αυτούς που μένουν. Τους φίλους, τους συγγενείς, και τους αγαπημένους.
Αλλά κυρίως για τις μανάδες που ένας ανίκητος πόνος εφιάλτης τις κυριεύει χωρίς να τους επιτρέπει ανάσα ανακούφισης, και που συνθλίβει τη καθημερινότητα τους, παγιδεύει το μυαλό τους, λυγίζει το ηθικό τους και τους σκοτώνει τη ψυχή κάθε στιγμή.
Πρέπει λοιπόν οι νέοι να σκεφτούν αυτές τις μανάδες που τα όνειρα, οι ελπίδες και οι προσδοκίες που είχαν γι αυτούς, συνθλίβονται και κατακρημνίζονται εν μία στιγμή.
Διότι να ξέρουν, τα παιδιά πεθαίνουν μια φορά, οι μανάδες όταν χάνουν τα παιδιά τους πεθαίνουν κάθε μέρα…

ΠΩΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΕΙΤΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ
Προπαγάνδα είναι η παρουσίαση και μετάδοση ειδήσεων και μηνυμάτων δια μέσου των μέσων μαζικής επικοινωνίας κυρίως από κυβερνήσεις ή πολιτικές ομάδες με συγκεκριμένες κινήσεις, μεθόδους και τρόπους ώστε να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς.
Σκοπός της προπαγάνδας δεν είναι να μεταδώσει τα γεγονότα, αλλά να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων. Προσπαθεί να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική θέση, και όχι να παρουσιάσει την ίδια την θέση. Μεταδίδει τα μηνύματα έμμεσα ή άμεσα με τρόπο ώστε να προκαλεί ισχυρά συναισθήματα εκμεταλλευόμενη τις προκαταλήψεις και τις ιδεολήψεις του κοινού, στηριζόμενη σε μια φαινομενική ισορροπημένη ανάλυση των θεμάτων.
Τα μηνύματα της σύγχρονης προπαγάνδας περιέχουν αληθοφάνεια για να μην φαίνονται κραυγαλέα τα ψεύδη που προτάσσονται και σκοπό έχουν να ακουστούν σε όσο περισσότερα μέρη και όσο πιο συχνά γίνεται ώστε μέσω της επανάληψης να γίνουν πιστευτά.
Οι εργολάβοι των συνειδήσεων της σύγχρονης προπαγάνδας χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία μεθόδων εξαπάτησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης εκ των οποίων κυριώτερες είναι:
• Η επιλογή μηνυμάτων για μετάδοση, και η πληροφόρηση του κοινού με συνειδητές παραλείψεις αποκρύβοντας όσες πληροφορίες δεν βολεύουν.
• Η γενίκευση των θεμάτων και η παράλειψη όσων σπουδαίων λεπτομερειών, προτάσσοντας σπουδαίους τίτλους και αποκρύβοντας το πραγματικό περιεχόμενο.
• Με την τακτική της καθυστέρησης ανακοινώσεων επιτυγχάνεται την απόκρυψη ειδήσεων που δεν βολεύουν, αφού δι αυτού του τρόπου δεν προλαβαίνουν οι υπεύθυνοι των ΜΜΕ να αντιδράσουν με ερωτήσεις και διασταυρώσεις.
• Με την τακτική της τμηματικής πληροφόρησης για κάποιο ζήτημα, επιτυγχάνεται ώστε να μην γίνεται αντιληπτή η πραγματική σημασία του θέματος.
• Η αντίθετη τακτική επίσης με καταιγισμό πληροφοριών έτσι που να μην προφταίνει ο δημοσιογράφος να τις ιεραρχήσει ανάλογα με τη σημασία τους, επιτυγχάνει την υποτίμηση της σπουδαιότητας του θέματος.
• Η τακτική της ασάφειας με διάδοση φανταστικών φημών μαζί με ψήγματα πραγματικών γεγονότων, έτσι που το κοινό να μη μπορεί να ξεχωρίσει τις αλήθειες από τις φήμες.
• Με την τακτική της έμφασης σε κάποιο μήνυμα που δεν ενοχλεί, ώστε να παγιδευτεί σ’ αυτό η κοινή γνώμη και να μην δοθεί προσοχή στην είδηση που ενοχλεί.
• Με την Γκαιμπελική μέθοδο που προτείνει  ότι ένα μεγάλο ψέμα γίνεται πιο πιστευτό από πολλά μικρά μαζί. Η τακτική της επανάληψης με σφυροκόπημα του ίδιου μηνύματος χιλιάδες φορές. O Γκαίμπελ έλεγε,
-Η Καθολική Εκκλησία στέκεται ακόμη γιατί επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα επί 2.000 χρόνια.
Είναι αληθεια ότι με την επανάληψη οι μάζες παθαίνουν μιθριδατισμό, δηλαδή ανοσία απέναντι σε άλλες ιδέες, ακόμη και σε ολοφάνερες αλήθειες.
• Η τακτική της αναστροφής και η απροκάλυπτη παραποίηση των γεγονότων όταν έρχονται τα δύσκολα.
• Η τακτική της μισής αλήθειας, με μερικές μόνον αλήθειες που η εξουσία βάζει δίπλα στα χειρότερα ψέματα, ώστε να τα κάνει πιστευτά. Η μισή αλήθεια είναι η χειρότερη μορφή ψεύδους.
• Η τακτική της επίθεσης στα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, με στόχο την απόσπαση της προσοχής του κοινού με σκοπό τον ο εκφοβισμό τόσο αυτού όσο και αυτών που τον ακολουθούν.
Με όλες αυτές τις μεθόδους γίνεται φανερό ότι ελάχιστη εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σε αυτούς που τις χρησιμοποιούν.
Οι πληροφορίες που δίνουν είναι τόσο μεθοδικά επεξεργασμένες που δύσκολα ο πολίτης μπορεί να βγάλει την ουσία τους.
Η προπαγάνδα με λίγα λόγια, είναι μια αθάνατη τέχνη και το σπουδαιότερο όπλο για την απόκτηση και τη διατήρηση πολιτικής δύναμης. Είναι το τρομερότερο όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χρησιμοποιούν. Όταν η ιδέα εισδύει στις μάζες την μετατρέπει σε υλική δύναμη που μετατρέπεται σε ανθρώπινη ενέργεια που κινεί την ιστορία
Η προπαγάνδα εν κατακλείδι χρησιμοποιείται για την ποδηγέτηση της κοινής γνώμης ώστε να εγκρίνει τις μεθόδους εκείνες των διαφόρων κέντρων εξουσίας ώστε,
Πρώτον να προστατεύονται τα οικονομικά συμφέροντα των ιδιοκτητών των ΜΜΕ και οι σχέσεις τους με τον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα.
Δεύτερον η υπαρξιακή ανάγκη των ΜΜΕ να προσφέρουν στον διαφημιστή ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κοινό με σημαντική αγοραστική δύναμη, δεκτικό στα μηνύματά τους.
Και τρίτον να διασφαλίζεται η εξάρτηση των ΜΜΕ από τις επίσημες πηγές πληροφόρησης.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ
Η τηλεόραση επηρεάζει αποφασιστικά τη ζωή του ανθρώπου, την εξέλιξη της κοινωνίας και τη διαμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής.
Τα σήριαλ, οι σαπουνόπερες και τα ζωντανά σόου δένονται με μια πρωτοφανή διαφημιστική θεομηνία και κατασκευάζουν ανθρώπινα όντα κουρδισμένα να σκέπτονται λιγότερο και να αγοράζουν περισσότερο. O κοινός πολίτης ομαδοποιείται, μαζικοποιείται, απονευρώνεται, μιμείται τους τηλεοπτικούς ήρωες, και χάνει χωρίς να το καταλαβαίνει την ικανότητα του λόγου, της σκέψης και της δράσης. Η φιλοσοφία των τηλεοπτικών παραγωγών, είναι ότι όσο ο άνθρωπος γίνεται αγέλη και μάζα, τόσο ευκολότερα τους πουλούν αυτά που θέλουν, δηλαδή τόσο ευχερέστερα περνάνε τα πολιτικά, ιδεολογικά και κυρίως καταναλωτικά μηνύματά τους.
Από την άλλη μεριά η τηλεόραση προσφέρει άμεση ενημέρωση και αποτελεί βήμα ελέγχου της εξουσίας τόσο πιο αποτελεσματικό όσο αγριότερος είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα κανάλια.
Οι παρουσιαστές των ειδήσεων στα κανάλια παίζουν σημαίνοντα ρόλο στο χειρισμό της επικαιρότητας, αν και δεν είναι εκείνοι που επιλέγουν και ιεραρχούν τις ειδήσεις.
Οι άνθρωποι αυτοί που είνει έμπειροι δημοσιογράφοι με θητεία στον γραπτό Τύπο οι περισσότεροι, δεν βλέπουν τα γεγονότα παρά μόνον μέσα στο στούντιο όπου ζουν ερμητικά κλεισμένοι αρκετές ώρες της μέρας και της νύχτας. Παρουσιάζουν κατευθείαν στη μικρή οθόνη τις πληροφορίες που πήραν σε πακέτο από το ειδησεογραφικό τμήμα, αφού πρώτα τις μελετήσουν προσεκτικά. Όταν τις εκφωνούν, κατευθύνουν τους ρεπόρτερς που βρίσκονται στη σκηνή των γεγονότων όπως ο μαέστρος τους μουσικούς του με απόλυτη προσήλωση στο χρόνο, το ίδιο ακριβώς κάνουν και με τους καλεσμένους, όσο σπουδαίοι κι αν είναι.
Για να κατασκευασθεί μια τηλεοπτική εφημερίδα διάρκειας 30 λεπτών, χρειάζεται προεργασία 2-3 ωρών. Τα πάντα είναι γραμμένα. Για να συναρπάσει και να προϊδεάσει το κοινό του ο παρουσιαστής, αρχίζει την εκπομπή του με σειρά εντυπωσιακών φράσεων, σαν να διαβάζει τίτλους από την πρώτη σελίδα εφημερίδας. Με λίγες φράσεις δίνει το πανόραμα της ημέρας, ανοίγοντας έτσι την όρεξη για παρακάτω.
O παρουσιαστής είναι όπως ακριβώς τον βλέπει ο φακός. Το βλέμμα του, οι χειρονομίες του, η έκφραση του προσώπου του, προστιθέμενα στον τόνο της φωνής του, δίνουν την προσωπικότητά του, αυτή που δείχνει και ο ίδιος στην καθημερινή του ζωή.
Για να πετύχει στη δουλειά του χρειάζεται ταπεραμέντο, ισχυρή μνήμη και αρκετή επιδεξιότητα ώστε να μπορεί να γλιστρά πίσω από τα γεγονότα και να μην τα επισκιάζει. 
Έχει δεσμό με το ακροατήριό του και με την ώρα εκπομπής. Γι’ αυτό και προσπαθεί να είναι συζητήσιμος και ανεπίσημος. Μιλά όπως στους φίλους του, χρησιμοποιεί ενεργητική φωνή, χρόνο ενεστώτα, απλή σύνταξη, τρέχουσα γλώσσα. Και αποφεύγει τους ιδιωματισμούς και τις εξυπνάδες. Όποιος προσπαθεί να το παίξει εξυπνότερος από τους καλεσμένους του, εντυπωσιάζει κατ αρχάς, αλλά η διάρκεια της επιτυχίας του έχει σύντομη λήξη.


ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ
Η λέξη Ρουσφέτι αναφέρεται στην πρακτική της αναξιοκρατικής εύνοιας κάποιων ατόμων εις βάρος άλλων με σκοπό την εξαγορά υπηρεσιών και αποκόμιση οικονομικού οφέλους. Είναι επίσης η χαριστική παροχή και εξυπηρέτηση, που προσφέρουν πολιτικοί και κόμματα  σε ψηφοφόρους με αντάλλαγμα την εύνοιά τους και την υποστήριξή τους.
Μεγάλο μέρος των πολιτών  επικρίνει το ρουσφέτι και αυτους που το χρησιμοποιούν.
Ταυτόχρονα ωστόσο το ζητάει. Και κατά περιστάσεις, το απαιτεί. Ευνοεί και ψηφίζει τους πολιτικούς που το προσφέρουν και παράλληλα τιμωρεί και καταψηφίζει όσους το αρνούνται και δεν το τιμούν. Ακόμα ταυτόχρονα δεν διστάζει να το κατηγορεί και να επιρρίπτει ευθύνες στους πολιτικούς που το χρησιμοποιούν και να ισχυρίζονται ότι αυτοί είναι οι αίτιοι για την μεγαλη αναξιοκρατία που επικρατεί και κατ επέκταση οι αίτιοι των δεινών του λαού που προέρχονται από το ρουσφέτι.
Τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων οφείλονται συνήθως σε αυτήν την τακτική. Και γιατί να μην είναι μεγάλα αφού καταφέρνουν να κάνουν τα θελήματα πολλών ψηφοφόρων; Κατά καιρούς έχουμε ακούσει για τους μεν που διώχθηκαν για να πάρουν την θέση τους οι δε.
Ύστερα λενε ότι δεν έχει ο τόπος σωτηρία, και ότι για όλα φταίνε τα κόμματα. Εγώ λέω ότι ο τόπος δεν έχει σωτηρία γιατί φταίνε οι άνθρωποι, ο απλός λαός που έμαθε να ζητά μήπως και πάρει ρουσφέτι, που έμαθε να σκύβει και να μην διαμαρτύρεται μήπως και δεν πάρει ρουσφέτι. Αντί να τους κρίνει και να τους κατακρίνει, να τους τιμωρεί και να μην τους ψηφίζει, δυστυχώς κάνει το αντίθετο. Ζητά ρουσφέτι, απαιτεί ρουσφέτι, και όποιος προσφέρει περισσότερο, τον επιβραβεύει περισσότερο.
Είναι δυστυχώς το ρουσφέτι μια έννοια που είναι στο πετσί του Έλληνα, που το ζητεί και το συντηρεί. Που ξέρει ότι είναι βασική αιτία δεινών, αλλά σκάφτεται ότι προσωπικά ο ίδιος το δικαιούται εις βάρος των άλλων, είναι έτσι που το ίδιο πιστεύουν όλοι και μ αυτό τον τρόπο παίρνει μεγάλες διαστάσεις, όλοι το αποζητούν, όλοι το χρησιμοποιούν, και στο τέλος δυστυχώς κερδίζουν οι λίγοι εις βάρος των πολλών, και στο τέλος το τίμημα το πληρώνει ολόκληρος ο λαός και ολόκληρο το Έθνος.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ
Ακούω στα καφενεια και στις πλατείες τους απογοητευμένους, τους απελπισμένους και τους αγανακτισμένους πολίτες που δεν πιστεύουν πια στα μπλε και κόκκινα συνθήματα, τα κομματικά λάβαρα και τα πανό, τις γραμμές των κομμάτων και τους ψεύτικους φωστήρες, βλέπω στα μάτια τους θλίψη, πίκρα, απόγνωση, βλέπω τα θρυμματισμένα τους όνειρα.
Βλέπω αυτήν την  αγανάχτηση στους ανθρώπους η οποία προκύπτει κυρίως όταν υπάρχει φτώχια και καταπίεση.
Στον τόπο μας η οικονομική κρίση έχει φτάσει στα όρια, το 50% του πληθυσμού, όλοι δηλαδή οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δυσπραγούν, και αντί να βλέπουμε περισυλλογή από τους κρατούντες, τους παρακολουθούμε να εχουν μια ατολμία να επέμβουν για να διορθώσουν τα κακώς έχοντα. Εξ όσων Ιδιωτικών υπαλλήλων έτυχε να εχουν ακόμα τες δουλειές τους, οι μισθοί τους εχουν μειωθεί κατά 40% περιπου, αλλά καμιά συντεχνία δεν αντέδρασε, ούτε φώναξε για τα συμφέροντα τους σε αντίθεση με τα όσα πράττουν για τους δημοσίους υπαλλήλους με τους παχουλούς μισθούς.
Η οικονομία της Κύπρου είναι πολύ μικρή, έτσι που τα προβλήματα διορθώνονται εύκολα και απλά. Είναι φανερό ότι τον πλούτο του κράτους τον νέμονται οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι ίδιοι το γνωρίζουν, και όλοι τους δεν φέρουν ένσταση στη μείωση των απολαβών τους εάν αυτό σημαίνει τη σωτηρία της πατρίδας μας. Όλοι ακόμα γνωρίζουν ότι με μια μείωση κατά 25% των απολαβών τους, όλα διορθώνονται.
Το πρόβλημα που προκύπτει στη λύση του προβλήματος, είναι ως συνήθως ότι συμβαίνει στους Έλληνες, δηλαδή οι σπουδαίοι αρχηγοί μας. Που δεν τολμούν να προχωρήσουν σε τομές, που φοβούνται τους αρχηγίσκους των συντεχνιών, που τάσσονται με τους έχοντες αντί με το λαό, μόνο γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν ψήφους..
Ποιος θα διορθώσει όμως τον τόπο από το άγος και την αδικία που προκάλεσαν οι κατά συρροή
 μικροί και μεγάλοι άρχοντες του λαού; Αυτους που ο λαός εμπιστεύτηκε να κυβερνούν, να ψηφίζουν νόμους, και να διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα και να προστατεύουν τους αδύνατους;
Τη δημοκρατία μας, απέδειξαν όλες οι κυβερνήσεις από την ίδρυση της, ότι δεν μπορούν να την διαφυλάξουν, ούτε να την εμπεδώσουν. Είχαμε κατά καιρούς πολλές ευκαιρίες για διάσωση του τόπου μας, και άλλες πολλές για να καταστούμε ένας λαός εν συνεχή ευημερία και πρόοδο. Οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί και τα κόμματα όμως, επέτρεψαν με την ανοχή τους και τες ενέργειες τους να υπάρχουν και να δρούν σε όλα τα επίπεδα της Κυπριακής ζωής οι κλίκες και οι ημέτεροι, με αποτελεσμα να ευρισκόμαστε σήμερα στη δεινή και επικίνδυνη θέση σαν ένας λαός καταδικασμένος χωρίς οράματα και προοπτικές.
Μπορούμε άραγε να αναστήσουμε και να κάνουμε καλύτερη αυτήν την λαβωμένη δημοκρατίας μας; Να απαλλαγούμε από τους Μικρούς πολιτικούς, να βρούμε νέους αρχηγούς όπως τον Βενιζέλο, τον Τσε και τον Λένιν; Να ξαναχτίσουμε τη καημένη και χρεοκοπημένη μας πατρίδα, να νιώσουμε υπερήφανα που είμαστε Έλληνες, να βάλουμε τέλος στην ασύδοτη κομματοκρατία και στα άσυλα των ισχυρών, και την εκμετάλλευση των αδυνάτων;
Δεν είναι λογικό, ούτε επιτρεπτό να επιτρέψουμε τη συνέχιση αυτής της κατάστασης.

Είμαστε ένας Λαός ικανός, μια επιτυχημένη κοινωνία που μπορεί να εμπεδώσει μια γνήσια δημοκρατία, μέσα από την οποία να ξεπηδήσουν οι λαϊκοί εκείνοι ηγέτες που θα είναι εμπνευσμένοι αρχηγοί, που θα συνενώννουν αντί να διαιρούν, και που θα οδηγήσουν το λαό σε μια νέα καλύτερη εποχή.